با سلام خدمت وب گردان عزیــــز!!!
"هیـــــچ کس تنها نیست!
تنهایی ما آدم ها
ازآنجایی شروع شد که
خدا را فراموش کردیم...
وابسته شدیم
دل بستیم
دل کندیم
وتا به خودمان آمدیم
دیدیم
تنها ماندیم..."


عرض شودکه ه ه ه این وبلاگ فقط جهت...جهت..؟؟جهت؟؟!!!!!!جهت روبی خیال حالاخلاصه ش اینکه هرگونه سوء استفاده ازین وبلاگ جرم محسوب شده وپیگرد قانونی دارد،بی شوخی!خوش اومدی رفییییییق


نکته1:سینه تو سپر کن مثه کفترچاهی / بلند پرواز باش مگه تو چی کمتر داری؟

××××
نکته2:من شادم که باشم رگه ی تلخی دارم!
×××
نکته 3:وقتی دنیا اینو میخواد که مخصوصا" بسوزم
چیکار کنم؟؟دلمو با نخ سوزن بدوزم؟!!
×××
اگه یه روزی نوم تو
تو گوش من صدا کنه
غمت دوباره باز بياد
که منو مبتلا کنه
به دل میگم کاریش نباشه
بذاره درد تو دوا شه...

××××

دلم عجیب گرفته است و هیچ چیز نه این دقایق خوشبو که روی شاخه نارنج می شود خاموش، نه این صداقت حرفی که در سکوت میان دو برگ این گل شب بوست، نه هیچ چیز مرا از هجوم خالی اطراف نمی رهاند...


اگردروغ رنگ داشت شاید هرروز دهها رنگین کمان از دهان ما نطفه می بست

وبی رنگی کمیاب ترین رنگ ها بود

اگرعشق ارتفاع داشت

من زمین را زیر پای خود می گذاشتم وتو هیچ گاه عزم صعود نمیکردی

آنگاه شاید پرچم کهربایی مرا در قله ها به تمسخر میگرفتی …

اگر گناه وزن داشت هیچ کس را توان آن نبود که گامی بردارد

اگر دیوار نبود نزدیکتر بودیم ،همه وسعت دنیا یک خانه میشد وتمام محتویات سفره

سهم همه بود و هیچ کس در پشت هیچ نا کجا یی پنهان نمی شد

اگرخواب حقیقت داشت

همیشه باتو در ان ساحل لبریز از ناباوری بودم

اگر همه سکه داشتند دل ها سکه را بیشتر از خدا می پرستیدند ویکنفر کنار خیابان خواب گندم نمی دید

تادیگری از سر جوانمردی بی ارزشترین سکه اش را نثار او کند .

اگر مرگ نبود ،زندگی بی ارزش ترین کالا بود ،زیبایی نبود ،خوبی هم شاید …

اگر عشق نبود به کدامین بهانه می خندیدیم و می گریستیم ؟

کدام لحظه را اندیشه می کردیم

چگونه عبور روزهای تلخ را تاب می آوردیم ؟

آری بی گمان پیش تر از اینها مرده بودیم اگر عشق نبود.

اگر کینه نبود

قلبه تمام حجم خود را در اختیار عشق می گذاشتند و من با دستانی که زخم خورده توست

گیسوان بلند تورا نوازش میکردم و تو سنگی را که من به شیشه ات زده بودم به یادگار نگه میداشتی و

ما پیمانه هایمان را شبهای مهتابی به سلامتی دشمنانمان پر میکردیم

…

“دکتر شریعتی


آدم های ساده را دوست دارم.

همان ها که بدی هیچ کس را باور ندارند.

همان ها که برای همه لبخند دارند.

همان ها که همیشه هستند، برای همه هستند.

آدم های ساده را باید مثل یک تابلوی نقاشی ساعت ها تماشا کرد؛ عمرشان کوتاه است.

بس که هر کسی از راه می رسد

یا ازشان سوء استفاده می کند

یا زمینشان می زند

یا درس ساده نبودن بهشان می دهد.


آدم های ساده را دوست دارم.

بوی ناب “آدم” می دهند ….